- Μανιώδη Υποστήρηξη της Τουρκίας και παραγκονισός της Ελλάδας απο το 1916-2016):
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη ήταν πάντα Τουρκολάγνη και Φιλότουρκη ?
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη φρόντισε να διαλυθεί οτιδήποτε Ελληνικό στην Ασία ?
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη Επέτρεψε γενοκτονίες και ξεριζομούς των Ελλήνων ?
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη υποστήριξε φανατικά τη δημιουρία ενος Τεράστιου Ισλαμικού κράτους , ?
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη ηθελε παντα τους Ελληνες μονους αβοήθητους και καταχρεομένους ,?
- ΜΗΠΩΣ Η Ευρώπη ήθελε πάντα τους Τουρκους Ισχυρους να καταδυνασεύουν Ελεύθερα όλους τους άλλους λαούς γύρο τους ???
- Αρχική Αντίδραση (Πριν το 2016): Η Ευρώπη δεν ήταν προετοιμασμένη για την κλίμακα της κρίσης του 2015, με αποτέλεσμα τα σύνορα να είναι ουσιαστικά ανοιχτά στον Βαλκανικό διάδρομο.
- Έλλειψη Ευρωπαϊκής Αλληλεγγύης: Τα κράτη-μέλη δυσκολεύονται να συμφωνήσουν σε κοινή πολιτική και κατανομή ευθυνών, επιβαρύνοντας τις χώρες εισόδου (π.χ. Ελλάδα, Ιταλία).
- Διαχείριση Κέντρων Υποδοχής: Αποκαλύψεις για κακοδιαχείριση, παράκαμψη κανόνων και προβλήματα στον τρόπο διαχείρισης κονδυλίων και δεδομένων (GDPR) δημιουργούν ερωτήματα για τη διαφάνεια.
- Αδυναμία Ενοποιημένης Πολιτικής: Διαφορετικές προσεγγίσεις μεταξύ χωρών οδήγησαν σε κατακερματισμένες λύσεις αντί για μια συνεκτική, ευρωπαϊκή στρατηγική.
- Προκλήσεις στα Σύνορα & Κέντρα Ελέγχου: Οι τεράστιες ροές δημιουργούν πίεση στα σύνορα και στα κέντρα υποδοχής, με αποτέλεσμα συνθήκες που δεν ανταποκρίνονται στις ευρωπαϊκές αξίες.
Το μεταναστευτικό αποτελεί ένα από τα πιο σύνθετα και ευαίσθητα ζητήματα για την Ευρώπη. Πολλοί αναλυτές συμφωνούν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κάνει σημαντικά λάθη στη διαχείρισή του. Τα βασικότερα μπορούν να συνοψιστούν ως εξής:
1. Έλλειψη κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής
Η ΕΕ δεν κατάφερε να διαμορφώσει μια ενιαία, δεσμευτική στρατηγική. Τα κράτη-μέλη λειτουργούν συχνά μεμονωμένα, με διαφορετικές προτεραιότητες και πολιτικές, γεγονός που υπονομεύει την αλληλεγγύη και την αποτελεσματικότητα.
2. Άνιση κατανομή βαρών
Χώρες πρώτης υποδοχής (όπως Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία) επωμίστηκαν δυσανάλογο βάρος, χωρίς ουσιαστική και μόνιμη στήριξη από τις υπόλοιπες χώρες. Οι μηχανισμοί μετεγκατάστασης είτε απέτυχαν είτε εφαρμόστηκαν ελάχιστα.
3. Καθυστέρηση στη λήψη αποφάσεων
Η Ευρώπη αντέδρασε αργά στις μεγάλες προσφυγικές ροές, ιδίως μετά το 2015. Οι αποφάσεις ελήφθησαν συχνά υπό πίεση και με προσωρινό χαρακτήρα, αντί για μακροπρόθεσμο σχεδιασμό.
4. Υπερβολική έμφαση στην αποτροπή
Η πολιτική επικεντρώθηκε κυρίως στη φύλαξη συνόρων και στις συμφωνίες με τρίτες χώρες, παραμελώντας τη νόμιμη μετανάστευση, τις ανθρωπιστικές οδούς και την ουσιαστική προστασία των προσφύγων.
5. Ανεπαρκείς πολιτικές ένταξης
Η ένταξη μεταναστών και προσφύγων στις ευρωπαϊκές κοινωνίες δεν υποστηρίχθηκε επαρκώς (εκπαίδευση, εργασία, στέγαση). Αυτό συνέβαλε στη δημιουργία κοινωνικών εντάσεων και στην άνοδο ακραίων πολιτικών δυνάμεων.
6. Έλλειψη αντιμετώπισης των βαθύτερων αιτίων
Η ΕΕ δεν επένδυσε αρκετά στην αντιμετώπιση των αιτίων της μετανάστευσης (πόλεμοι, φτώχεια, κλιματική αλλαγή), ούτε σε μια συνεκτική εξωτερική πολιτική και αναπτυξιακή συνεργασία.
Συμπέρασμα:
Το βασικό λάθος της Ευρώπης δεν ήταν μόνο επιμέρους πολιτικές αστοχίες, αλλά η απουσία κοινού οράματος που να συνδυάζει ασφάλεια, ανθρωπισμό και ρεαλισμό.
